پیوندهای استخوان

پیوندهای استخوان:

به از دست دادن استخوان های نگهدارنده دندان ها به اصطلاح تحلیل استخوان گفته می شود. این تحلیل استخوان موجب لق شدن دندان ها شده و در صورتی که به موقع درمان نشود، امکان دارد بیمار تمامی دندان های خود را از دست بدهد زیرا استخوان کافی برای نگهداری از آنها وجود نخواهد داشت.

تحلیل استخوان معمولا به دنبال بیماری های زیر اتفاق میفتد: بیماری های حاد لثه، پوکی استخوان و دیابت نوع دوم . اگر تحلیل استخوان ها شدید باشد حتما به عمل جراحی نیاز است ولی در صورتی که زود متوجه از دست دادن استخوان شوید، با اعمال مراقبت های مستمر و درست می توانید پیشگیری های لازم را انجام دهید.

از آنجایی که استخوان نقش نگهدارنده پایه ایمپلنت را دارد، کیفیت و کمیت استخوان فک از جمله عوامل موثر در موفقیت طرح درمان ایمپلنت های دندانی می باشد. با توجه به آنکه رشد مجدد استخوان تحلیل رفته امر دشواری می باشد، در حال حاضر متداول ترین روش جهت اعاده وضعیت مطلوب استخوان، پیوند استخوان است. 

جهت قرار دادن ایمپلنت در استخوان فک حداقل ارتفاع قابل قبول استخوان تا نواحی آناتومیکی مثل سینوس فکی و عروق و اعصاب، ۱۰ میلیمتر است. حداقل عرض استخوان در نواحی قدامی ۵ تا ۶ میلیمتر و در نواحی خلفی ۶ تا ۷ میلیمتر است. اگر در اثر بی دندانی طولانی مدت ارتفاع یا عرض استخوان کمتر از مقادیر فوق شده باشد، نیاز به بازسازی استخوان و تقویت آن داریم. در بعضی از شرایط بازسازی استخوان و قرار دادن ایمپلنت همزمان انجام می شود و در برخی مواقع ابتدا نیاز به بازسازی داریم و پس از ۴ تا ۶ ماه می توان ایمپلنت را قرار داد.

امروزه درصد موفقیت در روش بازسازی استخوان بالا است ولیکن موفقیت به عوامل زیادی مرتبط می شود که همیشه قابل پیش بینی نیست. به طور مثال پاسخ فیزیولوژیک و یا قدرت ترمیم و بازسازی هر فرد نسبت به افراد دیگر متفاوت است. در مجموع موفقیت در بازسازی عمودی استخوان کمتر از بازسازی افقی و یا همان عرضی است.

در بازسازی استخوان از مواد پیوند استخوان مختلفی استفاده می شود. این مواد یا از بدن خود فرد گرفته می شود، یا از استخوان انسانهای دیگر ساخته می‌شود، یا از استخوان حیوانات استفاده می‌شود و یا اینکه مواد مصنوعی هستند. هر کدام از مواد ذکر شده در بازسازی نواحی خاصی ممکن است نتایج مطلوب تری داشته باشد که متخصص ایمپلنت به آن اشراف دارد. هزینه پیوند استخوان با توجه به سختی کار، مقدار و نوع موادی که استفاده می‌شود بسیار متغیر است و حتی ممکن است از هزینه گذاشتن ایمپلنت بالاتر شود.

پیوند استخوان به روش استئوژنز:

روش اول پیوند استخوان به نام روش استئوژنز شناخته شده است. در این روش استخوان از ناحیه ای از بدن خود بیمار (داخل ویا خارج دهان) برداشته شده و به ناحیه مورد نظر پیوند داده می شود. بافت های استخوانی انتقال پیدا کرده، شروع به رشد نموده و به این صورت استخوان های جدید جایگزین استخوان های از دست رفته می شوند.

 

پودر استخوان ایمپلنت:

روش دوم پیوند استخوان دندان به نام روش ایجاد داربست برای بازسازی استخوان شناخته شده است. در این روش از موادی پودری شکل ذرات شیشه زیست فعال که به اصطلاح پودر استخوان ایمپلنت  نامیده می شوند به منظور حمایت کردن غشا و ایجاد داربستی برای رشد سلول های استخوان ساز استفاده می شود. پودر استخوان ایمپلنت پس از قرار‌گیری در بدن از بین رفته و جای خود را به بافت جدید می‌دهند. در حقیقت، این پودر استخوان بستر مناسبی را برای کشت سلول‌های استخوانی فراهم نموده و بازسازی بافت استخوانی را تسریع می نمایند.